مردم با یکدیگر مهربانتر شده اند
برادر کوچک شما-میرحسین موسوی
در کنار خانه نفرینی مدرسه ای ساخته اند
مهیب و پر صدا
و لابد کودکان را لازم است تا پس از فراغت از "شکنجه آموزش" چیزی دل خوش کند
خاصه اکنون که زمستان است و برف نیست
و من هر صبح پیرمردی را می بینم که بادکنک می فروشد به نیت شادی کودکان و درد نان خود
و نمی دانم که بادکنک های اش چرا اینچنین حجیم اند
و من هر صبح بادکنک ها را می بینم
حتی زودتر از سیمای درخشان کودکانی که در مراسم عبث صبحگاه
در هنگام از جلو نظام، به پس گردن و شانه های هم کلاسی ها خیره اند
و کودکان در صبحگاه "درود بر رهبر ما" گویان، خیره اند به سر جنبانکی بادکنک های رنگینی که سرک می کشند از فراز دیوار ها
گاه کودکی
گاه مادری
و گاه من
بادکنک می خریم به نیت شادی
و صبحی از صبح های کودتا خریدیم
من و مادری عاصی
تمامی بادکنک های پیرمرد را
و رها کردیم بر سراچه تقابل دیوارگان مدرسه و نظم مضحک صبحگاه "کودکان از جلو نظام" که شعف می پیچید در صدای شان
و پیرمرد پول های رایج را می شمرد که گفتم اش: ببین،ببین!بادکنک هایت را که صف سرد صبگاه را در می نوردند
و انعکاس هیجان کودکان"صبحگاه گریز" ،مرتعش می کند پنجره های مدرسه را
مدرسه ای دولتی
آه! که آیینه های ساختمان های دولتی
مرا زشت تر از آنچه هستم می نمایانند
با قوز و شکستگی های روح که خطوطی مرئی دارند بر اندامم
این تن پر اندوه
اندوه تن
بگذریم
نفرین باد بر کودتا و آینه ها
...
و مرا داستان دیگری ست با بادکنک ها
و این یکی داستان مردی است که از راه دور دست تکان می دهد
و دست تکان دادن اش چنان مصومانه است، بی توصیف
و در میانه هر انگشت اش فاصله ای ست، تسخیر ناپذیر
که تکان دادن اش مرا مجهز به گریستن می کند
و این نه از برای آمادگی من، که به واسطه خاصیت امید زای دستان اوست
آنچنان که میان هر انگشت اش فاصله های آزادی ست
مرا "هشت میز کار" از دستان اش فاصله است
هشت میز کار تا آزادی تجسد یافته بر تکانه های دست
مرا "هشت میز کار" از دستان اش فاصله است
هشت میز کار تا آزادی تجسد یافته بر تکانه های دست
و یکبار که کودکی آمده بود اینجا
و کودک نحیف اندام بود
و مادر اش پیشخدمت بود
و کودک مظلوم بود
و بی حوصله و سرگردان بود
و ما هیچ نداشتیم که سرگرم اش کنیم
و مردی که آنچنان دست تکان می دهد هر روز
واپسین بادکنک جشنی دولتی را
آن یکی را که بردستمالی پیچیده بود
به کودک داد
و این برای من از اسرار خاص خداست که چرا بادکنک را
در دستمالی پیچیده بود
در جیب کتی به غایت کهنه و تمیز
و معصومیت رادر آن دم، ندانستم به کدامین شان نسبت باید داد
و سرانجام کودک بادکنک جشن دولتی را ترکاند
و نور از میان اش بر ما پاشید
و جشن کودتاچیان بی ثمر رو انقضاء بود
و بادکنک واپسین را تنفس شفاف کودکی بر باد داد
چون آرزوی ما
که سرنوشت کودتا را، تنفس معصومانه کودکان بر باد دهند
و من نا خواسته از کودک پرسیدم که مرا کی فراغت خواهند داد قرص های جدید؟
آیا که این قرص های تازه تشفی اینهمه انتظار را می دهند؟
تا کی باید خورد این قرص ها را؟
قرص های تازه را
تا زخمی ناسور را مرحم کنند
مرا کی فراغت است از درد عشقی انکار شده؟
از درد دیده نشدن
از درد "بی اجازه" دوستش داشتن
از درد رفتن مسیرهای تکراری درزیر نور نئون های وقیحی که به مجاز وعده"خوشبختی" می دهند
...
و کودک نا گهان گریست
و ما هیچ نداشتیم تا آرامش کودک
من و مرد معصوم
و اینبار حتی تکان دادن بی رقیب دستان او کودک را از فوران اشک نیآسود
پس، هر سه رو به دیوار ایستادیم و گریستیم
پس، هر سه رو به دیوار ایستادیم و گریستیم
